Дэвіз гэтага дня ў 2020 годзе ў нашай краіне - «Здароўе і дабрабыт для ўсіх людзей. Талерантнае стаўленне да кожнага чалавека. Захаванне правоў»
Міжнародны дзень памяці людзей, памерлых ад СНІДу, мае за сабой доўгую гісторыю, напоўненую цяжкімі перажываннямі і стратамі. У гэты дзень мільёны людзей нашай планеты прышпільваюць да адзення чырвоную стужку - сімвал смутку і разумення таго, што СНІД не мае межаў, нацыянальнасцяў, полу і ўзросту, а галоўнае – сімвал надзеі на тое, што чалавецтва абавязкова пераможа гэту хваробу.
Праблема распаўсюджвання ВІЧ-інфекцыі з'яўляецца адным з самых вострых медыцынскіх і сацыяльных глабальных выклікаў, з якім сутыкаюцца ўсе без выключэння дзяржавы. Ва ўсім свеце цяпер жывуць з ВІЧ 37,9 мільёнаў чалавек.
На сённяшні дзень у Мінскай вобласці пражывае крыху больш за 3,6 тысяч чалавек з ВІЧ-пазітыўным статусам. У цяперашні час больш за 70% новых выпадкаў інфікавання прыпадае на людзей старэйшых за 30 гадоў. У эпідэмію залучаецца сацыяльна-шчаснае насельніцтва: у сацыяльнай структуры ўпершыню выяўляемых ВІЧ-пазітыўных асоб парадку 50% складаюць асобы рабочых спецыяльнасцяў і служачыя. У асноўным інфікаванне адбываецца палавым шляхам - больш за 70% выпадкаў.
Сёння мы ведаем, што дзякуючы з'явіўшымся магчымасцям антырэтравіруснай тэрапіі з ВІЧ-інфекцыяй можна захаваць якасць жыцця пры ўмове захавання рэкамендацый лекараў і правілаў бяспечных паводзін. Своечасовае выяўленне віруса дае магчымасць змагацца за якасць жыцця кожнага асобна ўзятага чалавека. Важна разумець, што, калі чалавек і не з'яўляецца прадстаўніком агульнавядомых ключавых груп насельніцтва (людзі, якія ўжываюць ін'екцыйныя наркотыкі; сэкс-работнікі; мужчыны, якія маюць сэкс з мужчынамі і інш.), ён па тых ці іншых прычынах можа быць інфікаваны ВІЧ і доўгі час нават не здагадвацца пра гэта.
Кожны чалавек можа ўнесці свой уклад у справу барацьбы з эпідэміяй, зберагчы сябе і сваіх блізкіх, праходзячы своечасовае тэставанне, фарміруючы адказнае стаўленне да ўласнага здароўя і перадаючы яго падрастаючаму пакаленню.
Міжнародны дзень памяці людзей, памерлых ад СНІДу, – гэта яшчэ адна магчымасць прадэманстраваць гатоўнасць і жаданне супрацьстаяць далейшаму распаўсюджванню ВІЧ-інфекцыі. Кожны павінен разумець, што толькі сам чалавек - галоўнае звяно ў захаванні свайго здароўя і нясе адказнасць за абарону ад заражэння як самога сябе, так і іншых.